Celtowie

Kilka tysiącleci przed narodzeniem Chrystusa jedno z plemion Europy zmieniło oblicze starego świata. Dzisiaj jego duch zdaje się nam być mitem, legendą i tajemnicą. Istnieli jednak naprawdę, zaś ich mądrość, wiedza i tradycja tajemna ukryta jest we wciąż na nowo odkrywanych rytuałach i zaklęciach.

Noszą miano Celtów, strażników Natury. Kim byli naprawdę? Jakie były ich rytuały, śpiewy, eposy i zaklęcia? Może byli barbarzyńcami, jak piszą o nich starożytni twórcy? Czy też nosicielami przedwiecznej duchowości, za jakich uznawani są dziś?

Niech ta książka będzie przewodnikiem ku odnalezieniu Twojej własnej drogi do mistycznego świata Celtów, by zrozumieć siłę i mądrość Natury.

Fragment książki:

Mówiono po celtycku
jeszcze zanim przyszli Galowie

Założycielom filologii celtyckiej w XIX i XX w., Johannowi Kasparowi Zeussowi, Johnowi Rysowi, Henriemu d’Arbois de Jubainville, Rudolfowi Thurneysenowi, Juliusowi Pokornemu, Heinrichowi Zimmerowi i Heinrichowi Wagnerowi zawdzięczamy nie tylko wiedzę o tym, że w przypadku Celtów w “barbarzyńskim bełkocie” chodziło o archaiczne celtyckie języki i dialekty, lecz także o tym, jak mają się one do dzisiejszych języków.

Źródła wiedzy dotyczące stałego lądu były jeszcze przed dwoma wiekami dość skromne i składały się głównie z nazw rzek, gór, osób, miejscowości i pojedynczych słów w tekstach klasycznych i nielicznych fragmentach innych tekstów. Od czasu odnalezienia dalszych inskrypcji z iberoceltyckiego, galijskiego i języka z terenów pojezierza Górnych Włoch, nazywanego lepontyckim wynika jasno, że mówiono w językach celtyckich na długo przed historycznie udokumentowanymi potyczkami z ludami klasycznymi w dzisiejszej Hiszpanii, Francji i północnych Włoszech. Lepontycki na przykład, według swoich lingwistycznych cech pochodzi sprzed V w., inskrypcja z Castelletto Ticino być może z VI w., ta z Sesto Calende z VII w. p.n.e. Wyprzedzają wypady galijskie o stulecia. Czyżby chodziło ewentualnie o “celtycką” lingua franca? Całkiem możliwe, że Celtowie na północ od Alp uprawiali handel z ludami północnych Włoch, zanim osiedlili się tam i wystąpili w pewnej opozycji wobec Etrusków, Greków i Rzymian. Podobnie w Hiszpanii. Wszystko wskazuje na to, że celtoiberyjski powstał pomiędzy 800 i 500 r. p.n.e. z języka staroceltyckiego – w każdym razie przed sprawozdaniem Herodota.