Esej napisany w czasie I wojny światowej, pedagogiczne confiteor Korczaka. To żarliwe wyznanie wiary w dziecko, w wyjątkowe miejsce najmłodszych w życiu świata. Uwzględnia, obok wiedzy pediatry i mądrości pedagoga, także spojrzenie poety i zadumę filozofa. Ciepły i bliski, służący radą opiekun idzie tu w parze z chłodnym mentorem, nieraz zmieniającym się w prześmiewcę. To refleksja o uciążliwej, codziennej i wyczerpującej pielęgnacji dziecka, ale też o radości, satysfakcji i dumie rodzicielskiej. Odsłania proces nabywania przez niemowlę sił fizycznych i psychicznych, wrastanie w życie społeczne i kulturę. Prawo do dzieciństwa – do miłości, radości oraz poczucia bezpieczeństwa – wymaga zmiany myślenia o dziecku, wymaga też przebudowy świata, w którym żyjemy.
Janusz Korczak spędził całe swoje życie wśród dzieci.

Janusza Korczaka pamiętamy wszyscy jako autora Króla Maciusia Pierwszego. Nie zapomnimy nigdy, że żył i umarł z dziećmi, które kochał. Książka ta przypomina o jednej jeszcze stronie osobowości tego niezwykłego człowieka. Jest to książka profesjonalisty – lekarza, wychowawcy i psychologa, którego wgląd, realizm i pragmatyzm spełnia najbardziej wygórowane standardy tych dyscyplin.
Jacek Santorski

Chcę, by zrozumiano, że żadna książka, żaden lekarz nie zastąpią własnej czujnej myśli, własnego uważnego spostrzegania…
Janusz Korczak