Zniknięcie wszechświata – Gary Renard

Zniknięcie wszechświata” to dokumentalny zapis 17 wizyt, jakie na przestrzeni 9 lat autorowi książki złożyli wniebowstąpieni mistrzowie, będący w poprzednich wcieleniach uczniami Jezusa: św. Tadeuszem Judą i św.Tomaszem (autorem “Ewangelii według Tomasza”, odnalezionej w 1945 r. w Egipcie). Z przytoczonych rozmów wyłania się fascynująco inny obraz rzeczywistości niż ten, jaki widzimy; dowiadujemy się, w jaki sposób wszechświat powstał i jak zniknie. Książka jest idealnym wprowadzeniem do “Kursu cudów”, ułatwiającym zrozumienie jego dualistycznej metafory.

Mieszkając jeszcze na wsi w stanie Maine, byłem świadkiem szeregu cielesnych pojawień dwóch wniebowstąpionych mistrzów o imionach Pursah i Arten. Rozmawiając z nimi dowiedziałem się, że w jednym z poprzednich wcieleń Pursah była św. Tomaszem Apostołem a Arten był św. Tadeuszem Judą (wbrew temu, co się powszechnie sądzi, ich okresy życia, w których byli uczniami Jezusa nie były ani jedynymi, ani ostatnimi).

Moi goście nie przybyli po to, by powtarzać duchowe banały, w jakie wiele osób obecnie wierzy. Ujawniali tajemnice wszechświata, mówili mi o prawdziwym celu życia, omawiali szczegółowo Ewangelię Tomasza i wyjaśniali zrozumiałymi słowy podstawy zdumiewającego dokumentu duchowego, który obecnie zyskuje coraz większą popularność na całym świecie. Dokument ten zapoczątkowuje nowy sposób myślenia, który w nowym milenium będzie zyskiwał coraz więcej zwolenników.

Nie jest konieczne, by Czytelnik wierzył, że te pojawienia rzeczywiście miały miejsce, by odniósł korzyść z lektury tej książki. Jednak mogę zaręczyć, że jest w najwyższym stopniu nieprawdopodobne, by tak niewykształcony laik jak ja napisał tę książkę bez inspiracji ze strony tych dwóch mistrzów. Tak czy inaczej, Czytelnik może myśleć co chce o pochodzeniu tej książki.

Uważam, że Zniknięcie Wszechświata może być pomocną, oszczędzającą czas lekturą dla każdej osoby o otwartym umyśle, podążającej drogą duchowego rozwoju. Gdy poznasz przesłanie tej książki, może się okazać, że- tak jak ja już nigdy nie spojrzysz na swoje życie i wszechświat tak jak dawniej.

W niniejszej książce relacjonuję zdarzenia, jakie miały miejsce w okresie od grudnia 1992 do grudnia 2001 r. Są one przedstawione w formie rozmowy z udziałem trzech uczestników: Garyego (moim), Artena i Pursah dwóch wniebowstąpionych mistrzów, którzy pojawili się u mnie jako osoby. Fragmenty mojej narracji nie są w jakiś sposób wyróżnione, chyba że przerywają tok rozmowy; wtedy oznaczone są jako NOTATKA. Słowa wyróżnione kursywą oznaczają, że rozmówca kładł na nie nacisk. Proszę pamiętać, że nie zmieniałem w istotny sposób zapisów rozmów, choć było mi trudno redagować ten materiał i pozostawić pewne niedojrzałe i osądzające stwierdzenia, wypowiedzianych przeze mnie w okresie opisanym w niniejszej książce. Z dzisiejszej perspektywy jest dla mnie jasne, że dopiero w późniejszym okresie zacząłem praktykować autentyczne przebaczanie.

Choć niektóre ze stwierdzeń mistrzów w druku mogą brzmieć opryskliwie lub krytycznie, zapewniam, że zawsze przejawiali postawę łagodności, humoru, pokory i miłości. Jako analogię mogę podać dobrego rodzica, który wie, że rozbrykane dziecko trzeba czasem przywołać do porządku stanowczo, lecz motywacja jego działania jest pozytywna. A zatem, jeśli niektóre dyskusje wydają się ostre, należy pamiętać, że było to podyktowane moim dobrem. Arten i Pursah celowo mówią do mnie w ten sposób, bym mógł ich pojąć, za cel mając stopniowe przybliżanie mi celu ich nauczań. Pursah stwierdziła, ten sposób prowadzenia konwersacji został wybrany celowo, by pomóc mi się skupić.

Dołożyłem wszelkich starań, by przygotować tę książkę jak najlepiej, lecz ponieważ nie jestem doskonały, ta książka również nie jest doskonała. Jeśli Czytelnik dostrzeże jakieś błędy, zapewniam, że są to moje błędy, a nie moich gości. Również dla całkowitej jasności wyjaśniam, że niektóre dyskusje poszerzyłem o konwersacje, które przypomniałem sobie po fakcie. Uczyniłem to mając błogosławieństwo Artena i Pursah i pewne ich instrukcje dla mnie zostały zawarte właśnie w tych konwersacjach. Zatem niniejsza książka powinna być traktowana jako projekt osobisty, zarówno zainicjowany, jak i konsekwentnie prowadzony przez nich, nawet jeśli w rzadkich przypadkach nie jest to dosłowny zapis przebiegu naszych spotkań.